دل نوشته ای برای «پرسوم» سروده حیاتقلی فرخ منش

اگرهمه ی انسان ها ، سراسرعمردرمعرض اثرپذیری ازمحیط پیرامون واثرگذاری بر آن باشند،حیاتقلی فرخ منش به عنوان یک شاعر، در آخرین دفترشعرش، هم خوب اثرپذیرفته وهم توانسته مخاطبین شعرش را به هم ذاتی وهم ادراکی برانگیزاند. اگر چه تفکیک حوزه های عاطفی وشناختی به راحتی مقدور نیست، اما این شاعر درادامه ی دفترهای دیگرش،دراین حوزه ها به خوبی اثرگذاربوده است. در توصیف زبان شعر فرخ منش باید گفت ؛ او شاعری است که برای سرودن تقلای چندانی نمی کند؛ او واژه ها را به عنوان سنگ بنای ساختمان شعر بخوبی می شناسد، ازاین رو در هم نشین ساختن کلمات بیش ازحدتلاش صنعتگرانهنمی کند. تسلط برمصالح فرهنگ بومی،بدون تقدیس اغراق گرایانه ومدینه فاضله سازی از این فرهنگ، هنربررگ فرخ منش است. نکته ی با اهمیت دیگر استفاده ی او از صنعت تضمین یا استقراض نقل قول هایی از اشعارمحلی واشعار بزرگانی چون نیما،شاملوو... درمتن شعرش است. همین مسئله در تقویت فهم تاریخمندانه ی مخاطب از شعر بطور شایانی موثر و مفید است.سر آخر در جایگاه یک خواننده با آوردن پاره ای ازشعر که جانمایه ی( دفتر پرسوم)است برمصداق ازاثرپذیری شاعر از محیط پیرامونی واثرگذاری برخواننده انگشت تاکید می گذارم ،به ویژه اگرخواننده هم خود روزگاری«برای این همه مصیبت جوان بوده است» ص ۱۸-...ازکنارارامستان می گذرم/روبه پدردختررامی بوسم/پاورچین/پاورچین/ازکنارخواب عموهایم می گذرم/ارام/ارام/به گورعادت کرده بودند/مردانی که بوی بلوط وباروت می دادند ص۷و چندنمونه ازاین نرم سرایی های شاعر که بدون شک شعریتی تمام و کمال دارند این مختصر را به پایان می رسانم :-بی خرمن چیده شده ام/من سزاوار این عریانی بی عصمت نبودم. ص۱۰-چه کسی خنده را ازدیوارهاگرفت. ص۱۷-کجاایستاده ای دخترم/ازمیان ای